Transparant

Internet heeft de wereld ingrijpend veranderd. In de zestiger jaren schreef Marshal McLuhan over de wereld als ‘global village’, maar bijna iedereen beschouwde dat toen als een soort science fiction. Die global village is nu realiteit: we weten alles van alles en iedereen. En instantly. De wereld is een dorp geworden, een dorp waarin ook steeds transparanter wordt wat er allemaal gebeurt.
 
Internet is een bron van on-ein-di-ge hoeveelheid informatie (of beter gezegd: van gegevens –want informatie impliceert al een soort context, interpretatie). Je moet geweldig goed beslagen ten ijs komen om al die ‘input’ te kunnen interpreteren en op hun juiste waarde te kunnen schatten. Betrouwbare gidsen en wegwijzers in die baaierd aan gegevens zijn daarom bijzonder waardevol. Maar ja, wie is er betrouwbaar? Bij gebrek aan inzicht, vermogen en tijd om die betrouwbaarheid goed te kunnen toetsen varen veel mensen dan maar op het kompas van nabije naasten, van wie ze weten wat ze er aan hen hebben.
 
Maar hoe komen zij dan weer aan hun informatie en op basis waarvan vellen ze daar dan hun oordelen over? In een tijd waarin de reputatie van steeds meer voorheen gerespecteerde autoriteiten waklet, is dat een steeds precairder vraag.
 
Ik denk dat transparantie in deze tijd van schijnbaar bijna eindeloze transparantie het enig reële antwoord is op die vraag. Transparantie in de zin van: aangeven wie je bron is, wat de achtergrond en reputatie van die bron is, plus een zorgvuldige uitleg waarom je tot juist deze uitkomst, tot dit advies etc. bent gekomen.
 
Er zijn letterlijk honderden ‘keurmerken’ die zich aanbieden (en soms: opdringen) als gids en wegwijzer aan verwarde, dolende consumenten in een complexe, verwarrende wereld. Het is er Wild West: niet zelden gaat het eerder om verkapte reclame dan om objectieve informatie. Soms komt dat pijnlijk. En daardoor hebben veel consumenten de neiging om het fenomeen keurmerk te wantrouwen, daarmee het kind met het badwater weggooiend. 
 
Wat je daarmee moet, als integer keurmerk en als integer instrument voor consument om meer verantwoorde keuzes te maken? Stug doorgaan met het leveren van betrouwbare informatie. En ondertussen werken aan je imago van betrouwbare informatie-leverancier. Dat is moeizaam werk waar je geduld en soms een dikke huid voor nodig hebt. Maar het is wel de enige begaanbare weg. Een weg die uiteindelijk tot erkenning en succes leidt. Want juist die transparantie, die enerzijds eerst voor verwarring zorgt, zal anderzijds op den duur ontmaskeren wie vals speelt.
 
Conclusie: ’Smarter by Nature’ heeft een mooie toekomst voor zich, maar de weg erheen is lang, en niet altijd geplaveid met rozen. Maar eerlijkheid en transparantie duren het langst.